เรื่องขนมคีร์ที่คดงอ : บทที่6 การฝึกสมาธิ

ศิลปะในการดำนินชีวิตมีเด็กชายที่ยากจนมากสองคนยังชีพด้วยการขอทานเศษอาหารตามบ้านทั้งในเมืองและในชนบท  เด็กคนหนึ่งตาบอดมาแต่กำเนิด อีกคนหนึ่งจึงทำหน้าที่คอยช่วยนำทางให้  ทั้งสองคนจะออกไปขออาหารด้วยกันทุกวัน

วันหนึ่งเด็กตาบอดไม่สบาย เพื่อนตาดีจึงพูดว่า “จงนอนพักอยู่ที่นี่เถิด  ฉันจะไปขออาหารสำหรับเราทั้งสอง  ขอได้แล้ว ฉันจะนำอาหารกลับมา  เธอรออยู่ที่นี่นะ”   แล้วเขาก็ออกไปคนเดียว บังเอิญวันนั้นมีคนให้อาหารที่อร่อยมากอย่างหนึ่ง เรียกว่าคีร์ ซึ่งเป็นขนมเหลวทำจากนมผสมข้าว น้ำตาล ผลไม้แห้งและอดื่นๆ มีรสชาติอร่อยมาก   เด็กขอทานตาดีไม่เคยลิ้มรสขนมนี้มาก่อน แต่เขาไม่สามารถนำกลับมาให้เพื่อนขอทานตาบอดได้ เพราะไม่มีภาชนะใส่ เขาจึงตัดสินใจกินเองทั้งหมด  แต่ด้วยความซื่อตรงก็กลับมาเล่าให้เพื่อนตาบอดของเขาฟังว่า   “วันนี้ฉันได้กินคีร์ ขนมทำจากนม แต่นำกลับมาให้เธอไม่ได้เพราะฉันไม่มีภาชนะใส่”

เด็กตาบอดได้ฟังดังนั้น จึงบอกว่า   “ไม่เป็นไรที่เธอนำขนมกลับมาให้ฉันไม่ได้ แต่อย่างน้อยช่วยบอกฉันว่า ขนมที่ทำจากนมที่เรียกว่าคีร์นี้เป็นอย่างไร”

เพื่อนขอทานตาดีอธิบายว่า “มันมีสีขาว”
“แล้วสีขาวเป็นอย่างไร” เด็กตาบอดถามเพราะเขาตาบอดมาแต่กำเนิด
“เธอไม่รู้จักสีขาวหรือ”
“ไม่ ! ฉันไม่รู้ว่าสีขาวเป็นอย่างไร”
“สีขาวคือไม่ดำ”
“แล้วสีดำเป็นอย่างไร”
“เธอไม่รู้จักสีดำหรือ”
“ไม่รู้   ฉันไม่รู้จักสีดำ”
“เธอไม่รู้จักสีดำ  ไม่รู้จักสีขาว  เธอเป็นคนแบบไหนกันนี่ !”
เด็กขอทานตาบอดยอมรับว่า  “ฉันไม่รู้ ทำอย่างไรได้ฉันไม่รู้จักสีขาว ฉันไม่รู้จักสีดำ เธอช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจด้วย”

ทำอย่างไรจึงจะอธิบายสีขาวได้  เด็กตาดีหานกกระเรียนสีขาวมาได้ตัวหนึ่ง  เขานำมาให้เพื่อนตาบอดได้ลูบคลำพร้อมกับพูดว่า
“ดูซิ  สีขาวคือเหมือนนกกระเรียนตัวนี้”

เด็กตาบอดพูดด้วยความดีใจว่า  “คราวนี้ฉันจะได้รู้เสียทีว่าสีขาวเป็นอย่างไร”  เด็กตาบอดใช้มือคลำนก   “อ๋อ ฉันเข้าใจแล้วว่าสีขาวเป็นอย่างไร  สีขาวคืออ่อนนุ่ม”
เด็กตาดีร้องว่า  “ไม่ใช่  อ่อนนุ่มอะไรกัน  สีขาวไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความอ่อนนุ่มหรือความหยาบ หรือความแข็ง  ขาวก็คือขาว  เธอต้องเข้าใจสีขาวสิน่า”
เด็กตาบอดพูดว่า  “เธอบอกว่ามันเหมือนนกกระเรียนตัวนี้  ฉันจับดูแล้วมันอ่อนนุ่มมาก  แต่นี่เธอกลับบอกว่าไม่ใช่ความอ่อนนุ่มแล้วมันคือะไรกันแน่”
เด็กตาดีปลอบว่า  “พยายามเข้าใจหน่อยซิ  สีขาวน่ะขาวเหมือนนกตัวนี้”

เด็กตาบอดพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะพยายามใหม่”  แล้วเขาก็พยายามคลำอีกครั้ง โดยเริ่มจากปากนก ลำตัว ลงไปจนถึงหางนก
“อ๋อ  คราวนี้ฉันเข้าใจแล้วละ  สีขาวก็คือความคด  ขนมที่ทำจากนมที่เรียกว่าคีร์นี้ก็จะต้องมีลักษณะคด”

ถูกแล้ว  สำหรับเด็กตาบอดนั้น ขนมคีร์ที่ทำจากนมจะต้องคดเสมอ  เพราะเขาไม่มีประสาทสัมผัสที่จะรับรู้สี  เช่นเดียวกัน  ถ้าท่านไม่มีแม้แต่เครื่องรับที่จะรู้ความจริง   ความจริงนั้นก็ย่อมจะเป็นความจริงที่คดงอสำหรับท่าน

ศิลปะในการดำเนินชีวิต : วิปัสสนากรรมฐานสอนโดยท่านอาจารย์โกเอ็นก้า
วิลเลียม ฮาร์ท

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s