Tagged: ความสุข

สุขเพราะได้มา ได้มี หรือ ได้ใช้

10421387_1029302843763699_5074140256372938831_nเป็นเพราะเชื่อว่าความสุขอยู่ที่การได้ยิ่งกว่าการมีหรือการใช้เราจึงไม่รู้จักพอ ไม่ว่าจะมีอยู่แล้วมากมายเพียงใด ก็ยังอยากจะได้เพิ่มอีก เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้รองเท้าคู่ใหม่ อัลบั้มเพลงใหม่ แต่พอมันมาอยู่กับเราได้ไม่นาน ก็หมดเสน่ห์

ความตื่นเต้นกลับไปอยู่ที่รองเท้าคู่ใหม่ อัลบั้มเพลงใหม่ที่วางโชว์อยู่ในร้าน เราจะมีโอกาสสวมรองเท้าคู่นั้นได้นานเท่าไหร่ ได้ฟังเพลงอัลบั้มนั้นได้กี่ครั้งนั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ จุดสำคัญอยู่ที่เราจะได้มันมาหรือไม่ต่างหากเพียงแค่ได้มันมาก็มีความสุขแล้ว แม้อาจจะไม่ได้ใช้เลยก็ตาม

ด้วยเหตุนี้จึงไม่น่าแปลกใจที่ห้างสรรพสินค้าทั้งหลายกลายเป็นที่พึ่งทางใจของคนสมัยนี้ไปแล้วอย่างเต็มภาคภูมิ จะเรียกว่าเป็นวัดหรือวิหารสมัยใหม่ก็คงไม่ผิด

พระไพศาล วิสาโล

พึ่งข้างนอก

10247289_233265536869559_5832191626715212671_n

 

“ถ้าเราไม่สามารถมีความสุขด้วยใจของตัวเอง
เราก็ต้องพึ่งสิ่งภายนอก ความสุขของเราก็ฝากไว้กับสิ่งภายนอก
สิ่งข้างนอกเป็นอย่างไร เราก็เป็นไปตามนั้น
จิตใจของเราก็จะแปรปรวนไปตาม”

ป. อ. ปยุตฺโต

ล่วงแล้ว | สุขคือทุกข์ ทุกข์คือสุข

สำหรับผู้ไม่สดับธรรม เมื่อความสุขที่น่าจดจำล่วงไปแล้ว ย่อมแปรเป็นทุกข์ที่ไม่ล่วงไป แต่สำหรับผู้สดับธรรม เมื่อความสุขใดๆล่วงไป ย่อมแปรเป็นความปลอดโปร่งที่ได้เห็นอนิจจังอยู่ มีสติอันปราศจากทุกข์อยู่

ดังตฤณ

นิพพาน

เมื่อใดมีการดับไปแห่งสิ่งปรุงแต่ง ที่นั้นก็มีนิพพานน้อย ๆ นิด ๆ…เรียกว่ามีอยู่ทุกหนทุกแห่งก็ได้ ทุกลมหายใจก็ได้ มันมีการเกิดดับอยู่ในชีวิตร่างกายนี้ ตอนนี้

เกิดดับ…เกิดดับ แต่มันน้อย ๆ ไม่รู้สึกอะไร ไม่มีใครสนใจและมันไม่อร่อยสนุกสนาน เหมือนอย่างกามารมณ์ สนใจอยู่แต่เรื่องกามารมณ์ เรื่องความดับสงบเย็นเงียบนี่ไม่สนใจ

พุทธทาสภิกขุ